crisis in Belgie, blz 2

Het verkiezing voorval in Wallonië. .

De zetelverdeling gebeurt in België pro rata het aantal behaalde stemmen, of de proportionele vertegenwoordiging.

Deze verdeling gebeurt per arrondissement, ttz het aantal stemmen wordt gedeeld door het aantal beschikbare zetels.

Het overgebleven saldo wordt overgedragen op hoger niveau, de laatste zetel gaat naar diegene die het hoogste restant heeft.

In werkelijkheid is deze "apparentering" als een kansspel.

Maar, die keer was het de Vlaming Toon Van Overstraeten die aldus verkozen was Waals Brabant.

Zijn toetreding in het Waals Parlement werd eenvoudig geweigerd "manu militari" .

Deze affaire was de oorzaak van een nieuwe regeling welke de afgrendeling van de Regio's bevestigde.

Waals Brabant werd een nieuwe provincie, net zoals Vlaams Brabant.

Geen Vlaamse rechten op Waals grondgebied.

Een franstalige verkozene zetelt in het Vlaams Parlement als teken van respect voor de parlementaire democratie.

B.H.V. Bruxelles + Brussel, Halle & Vilvoorde.

Bij de oprichting van België in 1830, was Brussel voor 90% een Vlaamse Stad in het centrum van gans Brabant.

België evolueert in de richting van de bescherming en vastlegging der taalgrenzen, en aldus in een indeling per gemeenschap

Van Waalse zijde is alles geregulariseerd en beveiligd.

Einde 2002, in vooruitzicht van de verkiezingen op 18 mei 2003 wordt beslist dat de verkiezingen per provincie gebeuren.

Voor de Walen komt die reorganisatie volledig overeen met hun taalgebied. Er is ook beslist dat het groot arrondissement

Brussel tweetalig blijft, alhoewel ook vele gemeenten in Vlaams Brabant liggen.

De Vlamingen dringen aan om de logica verder te trekken en de splitsing van dit arrondissement eveneens door te voeren

ten einde aldus eveneens te komen tot een afbakening volgens de taalgrens. Zij moeten echter aannemen dat er een

uitzondering blijft en dienen geduld hebben. Geen splitsing is onrechtvaardig, dus wenden ze zich tot de

"Hoogste Gerechtsinstanties van België"

De beslissing van het Arbitrage Hof !

8 dagen na de verkiezingen van 18 mei 2003 , stelt dit Arbitragehof vast dat deze uitzondering een discriminatie is ten aanzicht van de Vlamingen. Er volgt geen nietigverklaring maar een proclamatie dat deze ongrondwettelijkheid mag voortduren tot

ten laatste 30 dagen na het einde van de legislatuur van 4 jaar, en dus tot 24 Juni 2007.

Nieuwe verkiezingen worden vastgelegd op 10 juni 2007 en aldus voor de buffer datum .

Het arrondissement Brussel splitsen,zoals de Vlamingen het

wensen, betekent dat Brussel definitief in Vlaanderen

wordt opgesloten, zodat de taalgrens een staatsgrens wordt.

De Vlaamse opinie protesteert en verplicht alle politieke

partijen om geen nieuwe regeringsdeelname te aanvaarden

zonder de volledige en definitieve taalgrens bescherming .

Het voorlopig doordrukken

In het vooruitzicht van de vorming van een nieuwe regering vragen alle Vlaamse Volksvertegenwoordigers onderhandelingen

om dit probleem van B.H.V.op te lossen en een diepgaande hervorming van de Belgische Staat door te voeren.

Aangezien alle Franstaligen elke onderhandeling uitsluiten dreigen zij met gebruik van hun democratische meerderheid

ten einde de splitsingsvoorstellen in de parlementaire onderzoekscommissie door te drukken. Voor het eerst sinds 1830 gebruikten alle Vlamingen samen het democratisch recht van een meerderheid en wordt die splitsing voorlopig goedgekeurd.

Verrassing, schandaal, gehuil van dictatuur volgen en de Franstaligen openen op hun beurt unaniem, de "alarmbel"

om verdere besprekingen te vertragen.

Deze "alarm procedure" is in België voorzien indien een taalgemeenschap beweert dat de

"rechten van de minderheden" bedreigd worden..

Niets is bekomen, alles kan nog 1 tot 2 jaar voortslepen.

Uiteindelijk zal een paritaire regering moeten beslissen

hetgeen dan een nieuwe regeringsval zal veroorzaken.

Op hun beurt beslissen de Vlamingen niet meer te onderhandelen zolang er geen aanneembare oplossingen

gevonden worden.

Er is niet alleen de bescherming van het grondgebied, het gaat ook over "de centen"

Elk jaar worden miljarden Euro onder diverse vormen, overgeheveld van Vlaanderen naar Wallonië

In het Unitaire België hebben de rijksten de plicht

de armsten te ondersteunen.

Ze zijn als een gebuur in financiële moeilijkheden

die we helpen, terwijl hij aan ons gebied blijft knabbelen.

Wij hebben "recht" op compensaties, want tijdens de

periode dat de zware industrie bloeide in Wallonië,

hebben duizenden Vlaamse arbeiders geprofiteerd

van het werk dat we hun verschaften.

De bedragen van die zogenaamde overgehevelde

bijdragen is overdreven.

Het gaat over slechts 100 € per maand.

Pijnlijk argument voor diegene die dit uitspreken.

Gaan ze nu aan Italië, Polen en hedendaags ook

aan Algerije, Marokko en Turkije financiële hulp vragen ?

Handelden de Waalse industriëlen toen uit liefdadigheid?

Honderd duizenden Vlaamse arbeiders werden verfranst

om te overleven in Wallonië.

Een lijst van Vlaamse grieven zou ons te ver brengen.

Maar cijfers spreken. Het zou gaan over 13,4 Miljard € per

jaar tot, volgens andere bronnen, 150€ /maand en per

inwoner welke aldus naar Wallonië.